يه روانشناسي توصيه مي كرد اگر قرار است كاري را انجام دهيد و انحام ندادن آن باعث مي شود تا ذهن شما درگير انجام آن باشد حتما در اولين فرصت ممكن آن كار را به انجام رسانده و ذهن خود را از آن خلاص نماييد، يك نويسنده هم توصيه مي كرد اگر مطلبي در ذهنتان هست حتما در اولين فرصت آن را به روي كاغذ آورده و ازش گذر كنيد و ذهن را براي مطالب و موضوعات بعدي آزادكنيد ، به عبارتي باند ذهن را براي فرود هواپيماي بعدي خالي بگذاريم .
هر دوي اينها براي من دغدغه آور است كارهايي كه بايد انجام دهم و مطالبي كه بايد بنويسم.
من بدون شك به عنوان مادر خانواده با دو فرزند پسر نمي توانم روزم را بدون پخت و پز سپري كنم نمي توانم در طول روز حداقل دو بار ظرف نشورم ، چه در غير اين صورت نمي توان در آشپزخانه پا گذاشت، نمي توانم روزها به جمع و جور نپردازم، نمي توانم هفته اي يك بار جارو گرد گيري نكنم ، نمي توانم هر پانزده روز يكبار سرويس هاي بهداشتي و كف آشپزخانه را شستشو نكنم، نمي توانم حداقل هفته اي سه بار به خريد مايحتاج منزل نروم، نمي توانم روزهاي سه شنبه و يكشنبه سينا را به كلاس زبان نبرم، روزهاي دوشنبه و چهارشنبه صبح ساعت 7 نمي توانم حامد را به كلاس رياضي نبرم ، روزهاي شنبه و پنج شنبه نمي توانم حامدو سينا را به كلاس فوتبال و پينگ پونگ نبرم، همه اينها شامل بردن به كلاس منتظر ماندن و برگرداندن است. نمي توانم مجموعه ي بلند بالايي از كارهاي خردو ريز را از عوض كردن خاك گلدان تا گوش دادن به گله هاي مادر تا گردن كلفتي هاي پسر بچه هاي پر توقع را نديده گرفته يا در گيرش نشوم.
و به عنوان فارغ التحصيل كارشناسي ارشد در رشته ي علوم سياسي، معلم و خبرنگار سابق نمي توانم از جنگ خاورميانه، تازه ترين ترجمه ي دكتر ميلاني درباره ي جريان هاي ماركسيست، تاثير جهاني سازي بر طبقه متوسط، ظلم نهفته در كشتن جنگلبان گرگاني كه فداي مافياي ثروت و قدرت شد، و… دهها موضوع ديگري كه در طول روز ذهنم را به خود خود مشغول مي دارد ننويسم.
نمي توانم از تاثير معجز آساي critic يا نقد در فضاي خانه و تعامل با همسرو بچه ها نگويم ، نمي توانم تاثير اخلاق را در پخت حليم نديده بگيرم نمي توانم از تئوري شهروندي موفه و فمنيسم هاي ليبرال درباره رابطه مادرو فرزند و تغيير ديدگاه هايم درباره ي مادرانگي نگويم. نمي توانم از دهها موضوع ريزو درشت كه ذهنم را به خود مشغول داشته ننويسم و نگويم چه اگر غير از اين باشد به مرور فضايي كه در آن مي انديشم آنقدر تنگ مي شود كه خودم را هم در آن نخواهم ديد. اما كجا؟
نه به كار ي بيرون از خانه مشغول هستم و نه در فضاي فرهنگي و يا دانشگاهي رفت و آمد دارم تا مخاطبم را بيابم
تازه زبان من از دو جنس است جنس خانه و خانه داري و جنس انديشه و سياست ملقمه ي جديدي است مختص خودم.