راوش

قبلا ها گاهي كه گزارش هايي از اجتماعات جمعي  از عوام الناس از سيماي ملي پخش مي شد و در آن  جماعت عوام هنگام تكبير، همه ي مردگان و زندگان را به زير خاك مي فرستادند، مي خنديديم و افسوس از بي خبري عوام مي خورديم كه نمي دانند صدام بدبخت چند وقتي است كه به ديار باقي شتافته و ديگر وجود خارجي ندارد كه ما مرگش را طا لب باشيم.

اماوقتي در جلسه اي با حضور مديران و سران كه شخصيتي مهم مانند رييس جمهور در آن مشغول سخنراني است و دم به دم با اشاره سرو گردن از شنوندگان خود براي تاييد سخنان تكبير می طلبد     مي شنويم:                         

                                    "مرگ بر منافقين و صدام "

نمي دانيم بخنديم يا گريه كنيم.