راوش

علي اكبر جان روزت مبارك

ravosh — Thu, 09 Oct 2008 03:48:08 GMT

درست دو روز مانده به روز جهاني كودك، علي اكبر 4 ساله توسط پدر معتاد اش ذبح مي شود[*]. پدر رگ گردن و گلوي علي اكبر را بريده و البته قبل از اين عمل به او آب خورانده. پدر معتاد اظهار داشته علي اكبر را گلو بريده تا مشگلاتش حل شود. پدر معتاد كه گفته مي شود اعتيادش را ترك كرده بوده هنگامي كه مادر علي اكبر در سر كار بوده او را كشته و رگ گردن خود را هم زده كه البته خودش نجات يافته و علي اكبر كوچك جان سپرده.

تصو رش چقدر درد آور است، كودك بي گناه با بدن وجثه ي كوچك با پوست لطيف و حساس و چهره ي معصوم دستان كوچك و چشماني مملو از زندگي و عشق به پدر و به مادر به بازي و به همه ي چيزهايي كه بچه ها در اين سن به آن مي انديشند ،اكنون با گلويي بريده زير خروارها خاك خفته است.

در چه دنيايي زندگي مي كنيم؟

مادر شاغل در فروشگاه چقدر مي توانسته درآمد داشته باشد كه خرج خود و همسر معتادش را بپردازد و پدر معتاد چه بر سرش آمده كه خود و فرزندش را به كام مرگ كشانده ، اگرچه خود نجات يافته، اما علي اكبر 4 ساله اكنون ديگر نيست.

4 سالگي مگر نه اينكه شيرين ترين دوران يك كودك براي پدر و مادر است؟

كجا زندگي مي كنيم ؟ روز جهاني كودك در آن روزي است نه مثل همه ي روزها، بلكه روزي است كه در آن علي اكبر 4 ساله را براي حل مشگلات زندگي گردن مي زنند؟

آي آدم ها كه بي خيال در خيابان ها مي رويد، و در فقس هاي آهنين رنگ و وارنگ خود كاريكاتورهاي دل به هم زني از شعارهاي بي رنگ اخلاق و دين هستند كه بي انقطاع به خوردتان مي دهند ، علي اكبر 4 ساله با گلويي بريده زير خروارها خاك خفته است.

[*] روزنامه ي اعتماد ملي چهارشنبه 17 مهر 87 صفحه ي حوادث

الرجال قوامون علي النسائ

ravosh — Thu, 02 Oct 2008 15:53:37 GMT

اولين باري كه اين آيه را شنيدم در يك اردوي دانشجويي بود. سال اولي بودم و در تعطيلات ترم تابستاني با گروهي دخترو پسر دانشجو در دو اتوبوس به سمت مناطق جنوب براي كمك به مردم جنگزده در حركت بوديم. اتوبوس پسران را خبر نداشتم(ماحتي جرات نزديك شدن به آن را نداشتيم) اما اتوبوس دختران به نظرم متعلق به جنگ جهاني دوم يا شايد هم اول بود از آن قفسهاي آهنين كه صدا و گرما در آن غوغا مي كرد، تازه دود هم از اگزو ماشين به داخل مي زد تا آن چه خوبان همه داشتند مركب ما به تنهايي داشته باشد، و ما از تهران تا اهواز را با چادر، مقنعه، مانتو، شلوار، جوراب مشكي، دود، گرما ،صدا، حالي كنيم.

خيلي ها در اتوبوس حالشان بد مي شد و با آب گرم و گاهي هم شربتي گرم سعي مي شد تا حالشان را به جا بياورند.

در اين جهنم متحرك آهني تنها باد گرمي كه از بيرون در اثر حركت ماشين به داخل مي آمد كمي باعث جابجايي هوا و رسيدن اكسيژن به ما مي شد،گرما و گاهي تشنگي، فقط خدا مي دانست كه ما پيچيده در آن همه پوشش چه حالي داشتيم. گاهي احساس مي كردم مانند گنجشك كوچكي در دستان آهنيني در حال له شدن هستم و حس مي كردم قلبم از اين همه فشار در حال باز ايستادن است. اما همه ي ما در آن اتوبوس آمده بوديم تا خدمتي كنيم بنابراين به عشق آن خدمت تمامي اين فشارها را تاب مي آورديم.

تازه وارد استان خوزستان شده بوديم كه اتوبوس نزديكي چشمه اي خنك متوقف شد. بشارت رسيد كه قرار است لختي در كنار آب خنك چشمه بياسايم و از خنكاي آن بهره مند شويم.

آماد ه بيرون رفتن بوديم كه ديدم قبل از ما پسرها با سروكله ي برهنه و پاچه هاي بالازده در حال هجوم به سمت چشمه هستند، پاها را داخل آب كرده و با دست مشت مشت آب خنك را به سرو صورت و گردن مي پاشند، بعضي ها هم پيراهن ها را در آورده و با زير پيراهني تني به آب زدنده اند. اما ما در اتوبوس دختران بايد منتظر مي مانديم تا پسران به اندازه ي كافي از چشمه و آب خنك بهره برده سوار اتوبوس شوند و كمي از محل فاصله بگيرند تا ما اجازه ي پايين آمدن پيداكنيم. پسران نزديك به حدود يك ساعت در كنار چشمه نشستند تني خنك كردند و سرو صورتي صفا دادند و ما در تما م اين مدت پيچيده در چادرهاي مشكي در گرماي فقس آهنين خود آن ها را نظاره مي كرديم تا نوبتمان فرا رسد. بالاخره بعد از يك ساعت رضايت دادند و سوار اتوبوس خود شدند و از محل فاصله گرفتند و ما اجازه يافتيم از اتوبوس خارج شويم و سرو صورتي شست و شو دهيم، هنوز كمتر از يك ربعي نگذشته بود كه از طرف اتوبوس پسرها و مسئول گروه ندا در رسيد كه از برنامه عقب هستيم و هرچه زودتر بايد حركت كنيم و ما بدون اينكه بتوانيم حتي فرصت بيابيم تا پايي در آب خنك كنيم مجبور به حركت شديم. يك ساعت منتظر ماندن در اتوبوس و رد شدن از كنار چشمه ي زلال بدون اينكه بهره اي كافي از آن برده باشيم باعث شد كه چند نفري از جمله خود من لب به اعتراض بگشاييم كه چرا اول پسرها چرا كسي به آن ها گوشزد نكرد كه از برنامه عقب هستيم چرا كسي به آن ها نگفت كه دخترها نيز مي خواهند از اين آب خنك استفاده كنند؟

خواهر مسئول در مقابل اين سوالات ما به لحني كه گويا وحي اي از جانب خدا بر ايشان نازل شده است گفت: الرجال قوامون علي النسائ

در تمامي طول آن سفر در تمامي امور قواميت پسرهارا نسبت به دختران دريافتم.

هنگام غذا خوردن هنگام استراحت هنگام استفاده از باغاتي كه در سر راهمان بود هميشه اول رجال بودند و بعد ما نسائ . در حالي كه هنگام كار چه در بيمارستان هاي شهر اهواز و چه در مدارس و مساجد ( ما را بر اساس توانايي و علائق به گروه هاي مختلف كاري تقسيم كرده بودند) تفاوتي بين دختران و پسران نمي ديدم حال آن كه دختران بيشتر كار مي كردند و وقت پسران بيشتر به سياسي كاري و ملاقات با مسئولان و افراد با نفوذ منطقه سپري مي شد.

در طول سفر به شدت احساس حقارت مي كردم حس موجودي را داشتم كه وجودش به تبع وجود موجود ديگري است در حالي كه هيچ چيز در خودم كمتر از آن نمي ديدم كه البته بيشتر هم بود.

اين قواميت را هر مفسري گونه اي تفسير كرده است، ولي آن چه كه اين روزها در جامعه سكه ي رايج و تفسير رايج است هماني است كه آن خواهر مسئول آن روز در اتوبوس معنايش را به ما تشنگان فهماند.

امكان پذير نمي باشد لعنتي!

ravosh — Wed, 17 Sep 2008 18:18:01 GMT

عجب بدبختي است نزديك به يك هفته است كه نمي توانم به وبلاگ خودم سر بزنم و از هر دري واردمي شوم با جمله ي اعصاب خرد كن " دسترسي به اين سايت امكان پذير نمي باشد " روبرو مي شوم راستي مورچه چيه كه كله پاچه اش چي باشه؟ اين نيم چه وبلاگ چي داره كه وقت و هزينه صرف امكان پذير نشدنش مي كنند؟ دوستي مي گفت بالاخره بايد بودجه هاي فرهنگي يه جوري خرج بشه ديگه؟

مرگ بر مرده !

ravosh — Fri, 12 Sep 2008 10:43:57 GMT

قبلا ها گاهي كه گزارش هايي از اجتماعات جمعي از عوام الناس از سيماي ملي پخش مي شد و در آن جماعت عوام هنگام تكبير، همه ي مردگان و زندگان را به زير خاك مي فرستادند، مي خنديديم و افسوس از بي خبري عوام مي خورديم كه نمي دانند صدام بدبخت چند وقتي است كه به ديار باقي شتافته و ديگر وجود خارجي ندارد كه ما مرگش را طا لب باشيم.

اماوقتي در جلسه اي با حضور مديران و سران كه شخصيتي مهم مانند رييس جمهور در آن مشغول سخنراني است و دم به دم با اشاره سرو گردن از شنوندگان خود براي تاييد سخنان تكبير می طلبد مي شنويم:

"مرگ بر منافقين و صدام "

نمي دانيم بخنديم يا گريه كنيم.

پيروجوان

ravosh — Sat, 30 Aug 2008 20:51:50 GMT

با يكي از دوستان در اتوبان صدر در حال گذر بوديم كه خانمي به سبك خانم هاي امروزين به سرعت از كنارمان ردشد و ماشيني مملو از چهار جوان در تعقيب آن خود را به آب و آتش زده و از سرو كله ي ماشين هاي اتوبان شلوغ در گذر بودند. به دوستم گفتم باز اين جوان ها چشمشان به يك دختر افتاد و راه ورسم ندانسته در رانندگي را زير پا گذاشتند.دوستم گفت حواست نبود طرف بالاي پنجاه را داشت و چندان هم دختر نبود. با خنده گفتم خوب شد حالا اون چهار تا وقتي بهش برسند بور مي شوند و حالشان گرفته مي شود. نگاهي كرد و گفت اتفاقا آن ها برخلاف تو از اول چشمشان درست ديده و مي دانند دنبال چه مي گردند و بعد برايم توضيح داد كه در بازار گسترده ي فحشا در ايران وبه خصوص در تهران پسرهاي جوان براي خريد ارزان تر به دنبال مسن ترها هستند و دختران جوان براي فروش گران تر به دنبال پيرها.

به قرینه ی حذف شده دریاب

ravosh — Wed, 27 Aug 2008 22:44:15 GMT

مراسم ديدار رييس جمهور با نخبگان از يك جنبه برای من واقعا ديدني بود، البته نه از لحاظ وعده هاي رييس جمهور به نخبگان، ونه به لحاظ رشد آمار فرار مغزها در دولت نهم كه البته رفتند كه رفتند به درك . و نه از اين لحاظ كه چگونه رييس جمهور با جادوي حساب هاي سرانگشتي خود همه ي 300نخبه در مملكت را صاحب خانه و كارگاه و حتي كارخانه نمود. آن چه از اين ديدار براي من مهم و جالب بود حذف كف زدن ها و تشويق هايي بود كه نخبگان حاضر در جلسه در قبال اين همه تبحر و جادو براي رييس جمهور انجام دادند و ما در گيرنده هاي خود در هيچ يك از بخش هاي خبري كه صدا و تصوير اين مراسم پخش مي شد شاهد آن نبوديم . و اگر نبود تبحر ما به فن ظريف "به قرينه ي حذف شده درياب "كه به بركت رسانه ي ملي در آن خبره و استاديم نمي فهميديم كه منظور رييس جمهور از اين جمله كه: تائييد شما را در همين جا گرفتم، چيست ؟

ملودرام های هسته ای

ravosh — Wed, 27 Aug 2008 22:41:08 GMT

بالاخره پاي سريال ترانه ي مادري هم به مسائل هسته اي كشيده شد. اگرچه بايد هميشه پاي يك امر سياسي را در سريال هاي مخاطب پسند جستجو كرد، اما ملودرام سريال ترانه ي مادري بعيد به نظر مي رسيد كه به مسئله ي هسته اي يا اسرائيل ويا كارشناسان و روزنامه نگاران وابسته ربطي پيدا كند كه كرد.

چند شب پيش استاد محترم جنابان پويا نظري و بهرام از كسب علم و دانش سخن مي گفت و اينكه بايد تلاش كرد تا آن را از انحصار خارجيان به در كرد و البته همراهي چند دانشجوي خيلي مثبت با استاد با اين مضمون كه به دليل همين علم طلبي و علم خواهي ماست كه خارجي ها نمي گذارند ما به انرژي هسته اي دست يابيم و بقيه ي ماجرا.

اما آن چه در اين صحنه جالب مي نمود حضور فردي كه گويا به نظر مي رسيد مسئول انتشارات دانشگاه باشد در سر كلاس و بشارت به استاد و دانشجويان مبني بر حاضر شدن جزوها و تحويل داغ داغ آن ها به استاد. و شوق استاد و دانشجويان از اين بشارت و سوال بيننده كه آيا الگوي دستيابي به علوم وفنون دنيا و ايستادگي در مقابل دشمنان جزوه خواني است؟

بخشش

ravosh — Wed, 23 Jul 2008 05:53:39 GMT

گاهي صبح ها كه زود به سر كار مي رسيدم مريم را در حا ل دعا و استغاثه مي ديدم. بر روي جانمازي كه يكي از مددكاران به او داده بود نشسته و چادر نمازي را كه يكي از زنان شاغل در كارگاه برايش دوخته بود بر سر داشت، با تسبيحي ميان انگشتانش و در حالي كه دستان را رو به آسمان داشت اشك مي ريخت.

از همه ي زنان كارگاه بي سرو صدا تر و در و ا قع بي دردسرتر بود، هميشه در صف اول نماز جماعت قرار داشت وآمين هاي بخشش گناهان را از همه بلندتر و غراتر مي گفت . هيچ گاه سر جيره ي غذا چانه نمي زد انگار اصلا غذا نمي خورد، در همه كاري آخر صف بود الا صف نماز. يا پشت چرخ اش بود و مي دوخت يا ته باغ بساط نماز را پهن كرده بود و آن چنان با سوز و گداز نماز مي خواند كه بي اختيار اشك از چشمان هر ناظري سرازير مي شد.

يك هفته ي پيش مريم را از دا يره ي منكرا ت به كارگاه خياطي ما كه نيمچه قصر مصادره اي يكي از وابستگان دربار رژيم سابق بود و توسط يكي از نهادها تبديل به كارگاه خياطي براي ايجاد اشتغال زنان ويژه و دخترانشان شده بود ( و اين روزها توسط همان نهاد به برج تبديل شده است ) آ وردند. اگر چه كار ويژه ي اوليه ي تشكيل كارگاه در آن سال ها ايجاد اشتغال براي زنان ويژه اي كه خانه و زندگي آن ها در جريان آتش زدن محله ي بد نام تهران در اوايل انقلاب از بين رفته بود تعريف شده بود، اما به دليل حجم بالاي به اصطلاح منكراتي هايي كه توسط كميته ي منكرات وقت دستگير مي شدند، كارگاه ما نيز مجبور به پذيرش تعدادي از آن ها به تشخيص قاضي دادگاه بود. اين افراد به صورت شبانه روزي در كارگاه حضور داشتند و بعد از مدتي يا توسط خانواده ها يشا ن ترخيص مي شدند و يا هم چنان هم دم زنان ويژه ي كارگاه باقي مي ماندند، و مريم يكي از آن ها بود، دختر دوازده ساله اي كه ده سال پيش بر اثر فقر خانواده به عقد مردي پنجاه ساله درآمده بود، دختري كه از پشت ميز درس و مدرسه به بستر پيرمردي بد دهان و هرزه كشيده شده بود.

گناه مريم اما به تشخيص قاضي زناي محصنه بود، دختر جوان زنداني در منزل پيرمرد خوشگذران، محروم از ديدن دوستان و خانواده ساعت ها تنها در كنار پنجره خيره به خيابان و ساختمان ها و در حسرت جواني كردن، جواني كردن چه مفهومي مي توانسته براي يك زن تنها و اسير در چنگال پيرمرد خوشگذراني كه مي توانست جاي پدر بزرگش باشد داشته باشد؟

زن جوان و شاداب و به غايت تنها، نا خواسته وارد ماجرايي مي شود كه نتيجه ي آن رسوايي براي زن و مهاجرت به خارج براي پسر بوده . مريم توسط كميته ي منكرات دستگير مي شود شوهر بلافاصله و به راحتي او را طلاق داده و در كمتر از همان زمان همسري ديگر اختيار مي كند.مريم اما به كارگاه ما آورده مي شود، كارگاهي كه هيچ حصار و ماموري نداشت و فرار از آن به راحتي امكان پذير بود. اگر چه مريم خود نيز از عقوبت عملش آگاه بود وليكن در مدت حضور در كارگاه هيچ تلاشي براي فرار نكرد، فكر مي كرد بخشيده شده و اين باور در او حس ندامت عجيبي را برانگيخته بود كه توام با قدرداني و بازگشت بود، در تمام طول عمرم مفهوم توبه را تنها در چشمان مريم ديدم، مي خواست هميشه در كارگاه بماند خياطي كند و به ما در نگهداري و راهنمايي دختران و زنان جوان ياري برساند.

ظهر يكي از روزها هنگامي كه مريم در صف نماز قرار داشت چند مامور با حكمي به كارگاه آمدند و خواستار بردن مريم شدند، مريم بر اثر اشتباه يك مامور به كارگاه آورده شده بود او بايد براي اعدام به زندان قصر منتقل مي شد.

سه روز بعد مريم را در حالي كه به شدت مي گريسته و از خداوند طلب بخشش مي كرده اعدام كردند.

ما را به رندي افسانه كردند

ravosh — Sun, 11 May 2008 10:34:18 GMT

اولين باري كه افسون شدم كلاس دوم دبستان بودم . هم كلاسي داشتم كه از همه در كلاس بزرگتر بود. بين بچه ها محبوب نبود و كسي خيلي محلش نمي گذاشت. يك روز توي حياط چند نفري رو دور خودش جمع كرد و از يك عروسك جادويي گفت، عروسكي كه تنها يك دكمه از لباس آن در دستان ما كافي بود تا در هر زماني كه اراده كرديم عروسك را داشته باشيم . عروسكي كه در مواقع معمولي قابل رويت نبود و به اصطلاح غيب بود و ما هر وقت كه مي خواستيم مي توانستيم با فشار آن دكمه عروسك را ظاهر و آن را داشته باشيم. در آن جمع تنها من بودم كه حرف هايش را باور كردم. فرداي آن روز نزدش رفتم و از او خواستم تا عروسك را نشانم دهد. گفت كه عروسك خيلي گراني است و پدرش آن را در سفري كه به خارج داشته به مبلغي كه الان يادم نيست برايش خريده و او اجازه ندارد كه آن را به مدرسه بياورد،خلاصه از ما اصرار و از او انكار، بالاخره گفت اگر مي خواهم مي تواند از پدرش بخواهد كه در سفر بعدي خود يكي هم براي من بياورد، اما به شرط اينكه من تا آخر سال مشق هاي او را بنويسم، با شوق و ذوق بسيار شرط را پذيرفتم و او بدون هيچ معطلي از همان روز اول دفترچه اش را داد تا مشق هايش را برايش بنويسم . شب اول از روياي عروسك جادويي تا صبح نخوابيدم ده ها و صدها تصور از آن عروسك جادويي در ذهنم رجه مي رفتند و اشتياق ديوانه وار تصاحب آن تمام وجودم را گرفته بود. در تصورات ديوانه وار و احمقانه و تا حدودي ماليخوليايي خودم لحظاتي را تصور مي كردم كه مالك عروسك هستم و اينكه چگونه مي توانم با داشتن آن تمام نداشته هايم را جبران كنم.

جند وقتي به همين منوال گذشت، شب ها با هزار فلاكت دو سري مشق مي نوشتم يك سري متعلق به دوست شياد وسري ديگر مشق هاي خودم، دو دفترچه در مقابل خودم باز مي كردم و آن ها را همزمان، خط به خط پيش مي بردم گاهي از شدت درد دستها يم، آهسته و آرام اشك مي ريختم، روزها نيز به عشق ديدن آن دوست و پرسيدن سوالات جورواجور درباره ي عروسك جادويي به مدرسه مي رفتم، و پاسخ هاي بي ربطي كه مي شنيدم (اينكه پدرش به آن سفر كذايي رفته و به زودي برخواهد گشت، اينكه آن عروسكي كه مي خواهد براي من بخرد نوع اش از مال او بهتر و قشنگ تر است، اينكه رنگ و لباس هاي عروسك من بسيار زيباتر و خوش رنگ تر از عروسك اوست و...) اگر چه حس غريبي از شك را در من وا مي داشت اما شيفتگي شديد در وجودم با تمام قوا سركوبش مي كرد، و باز من مي ماندم و روياي ديوانه كننده ي عروسك جادويي .

شده بودم مثل "اميرو" در فيلم ساز دهني كه خر يك ساز شده بود با اين تفاوت كه اميرو آن چه را كه به مسخ اش كشيده بود مي ديد و گاهي نيز مي توانست آن را به ده شماره بنوازد و من خر چيزي شده بودم كه اصلا نديده بودمش و تنها در ذهن خودم آن را پرورانده و باورانده بودم.

مدتي بعد معلمان فهميد كه من تكاليف او را انجام مي دهم، هر دوي مان كتك مفصلي خورديم و از نمرات انضباط هر دويمان هم كم شد. فرداي آن روز او با من قهر كرد و يك نامه ي دو صفحه اي به دستم داد كه ديگر حاضر نيست با من دوست باشد و اينكه اصلا چنين عروسكي وجود ندارد و از من خواسته بود كه ديگر با اصرارهاي خودم مزاحم او نشوم. حس عجيبي داشتم مثل آدمي كه از يك سياره به سياره ي ديگر پرتابش كرده باشند در حياط بزرگ مدرسه دور خودم مي چرخيدم و نمي توانستم محيط پيرامونم را دريابم، تنها پيوند من با هستي اطرافم همان صفحه كاغذي بود كه در دست داشتم و بيش از ده بار خوانده بودمش.

سال ها بعد از آن ماجرا باز هم افسون شدم افسون چيزهاي ديده و معناها ناديده. كه در اين ميان معناها بسيار آزاردهنده تر از چيزها بودند. مي توانستم از دست اشيائ خلاصي يابم اما خلاصي از دست معناهاي افسون كننده بسيار سخت بود. اگر بخواهم حاصل عمر خودم و هم نسلانم را خلاصه كنم مي توانم بگويم كه اين عمر دو حاصل داشت زماني به دل بستن به معناها گذشت و زماني نيز به دل گسستن از آن ها.

مهرداد بهار

ravosh — Tue, 11 Mar 2008 22:14:11 GMT

اين هفته بهترين متني را كه خواندم از مهرداد بهار بود، پسر مرحوم بهار، متن در كمتر از ده صفحه درباره ي ملك الشعرا بهار از زبان فرزند نگارش يافته است. متني ساده شيوا روان و بسيار دلچسب است، مهمترين ويژگي آن صداقتي است كه در كلام مهرداد درباره ي رابطه ي او و پدرش وجود دارد، صداقتي كه در نوع خود بي همتاست. كمتر فرد منتسب به بزرگي را ديده ام كه اين گونه به بي بهره گي شخصي در عين حال عشق خالص اش به فرد منتسب نه به خاطر شاعر بودنش بلكه به خاطر انسان بودنش و به خاطر عشق اش به گل و كبوترها سخن بگويد. مهرداد بهار ملك الشعرا را به وصف در آورده است نه به عنوان يك شاعر كه به عنوان يك پدر. و تمام حس خود را در دوره هاي مختلف زندگي اش با صداقتي جاذب نسبت به پدر به رشته ي تحرير در آورده است.

به طور نمونه وقتي از دوران تبعيد پدر به اصفهان و روزگار عسر و تنگي ياد مي كند اين گونه مي نويسد:

در اين تبعيد، و تنها در دوره ي اين تبعيد پدر ديگر آن ملك اشعرا ميدان سياست و مجلس شورا نبود. او از آسمان فرود آمده بود و از جمله، براي من كه در آن هنگام كودكي چهار ساله بودم، قصه مي گفت. كاري كه از او عجيب بود. هر چند اين قصه ها كه درباره ي ديوي به نام سياه خان ستمگر بود، هيچ نشاطي، شوري و شوقي در من برنمي انگيخت. او مي خواست تا در پرده ، به نام سياه خان، رضا خان را در چشم من چون عفريتي جلوه دهد و نمي دانست كه من در تلخي آن ايام به فرشته اي نياز داشتم!

دكتر بهار در بخش ديگري از اين نوشته با عنوان: بهار و خانه و خانواده آورده است:

. . . صحبت شعر شد بايد بگويم كه پدر نيز مدتي كوشيد تا مرا به شعر گفتن وادارد. هنوز ده وازده سالي بيش نداشتم كه او گاه گاه به روشي كهن، چها واژه برمي گزيد و از من مي خواست كه با آن ها يك رباعي بسازم و اين در حالي بود كه من اصلا نمي دانستم رباعي چيست! زمانه دگر گشته بود و بنده هم استعداد شاعري به كلي بي بهره بودم! اما پدر گمان مي كرد شرايط گذشته همچنان پابرجاست و استعداد شاعري فرزندش به يك تلنگر نيازمنداست.البته از تلنگرها اثر بر نخاست و من در برخوردهايي كه با پدر پيش مي آمد، كارم به دعا خواني و فوت كردن به خود رسيده بود تا مگر چهار واژه ي ديگر برنگزيند و رباعي سازي نخواهد.روزی شنیدم که پدرم به دایی ام می گفت: این پدر سوخته هیچ نخواهد شد . و چه راست می گفت.

چنانچه اشاره کردم از نظر من مهمترین ویژگی این متن سرشار بودن آن از عشق است عشق پسری که پدرش شاعر بزرگی است اما او بی بهره و بی علاقه به شعر و بی خیال از انتظار معمول پدر را آن گونه که در کودکی دریافته به تصور می آورد.

مهرداد بهار در بخش ديگري از نوشته خود با بیان خاطره اي كه در آن به تفرجگاهي به همراه خانواده بدون حضور پدر رفته ووقتي مستخدم پير او را به مردي كه بر سنگي نشسته و تار مي زده معرفي كرده كه او پسر بهار است و مرد از او پرسيده كه ايا شعر گفتن مي داند و او در پاسخ گفته است: " نه "و آن مرد به او گفته خاك برسرت و به تار زدن ادامه داده چنین اورده است:

شايد پسر هنرمند يا دانشمند بزرگي بودن هميشه با اين تحقيرها و انتظارات بجا و نابجا توام باشد و هر هنر و دانشي كه از فرزند ببينند گويند كه اين استعداد از فلاني به او ارث رسيده است و هر عيب و بي دانشي كه در او دريابند به رخش كشند و گويند: " حيف از آن پدر!" و من هر دوي اين برخوردها و بيشتر برخورد دوم را لمس كرده ام. از هر دو بدم آمده و رنج برده ام. هميشه احساس كرده ام كه از استقلال شخصيت محروم داشته شده ام.

اگر فرصتي يافتند اين متن زيبا و كوتاه را بخوانيد من كه خيلي لذت بردم.